Μεγάλωσε σε μια απλή μικροαστική γειτονιά, τελείωσε ένα δημόσιο Τεχνικό Λύκειο (εκεί τον γνώρισα) και σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Από τα δεκατέσσερα είχε αρπάξει, σχεδόν μόνος του, τη ζωή με απίστευτη τόλμη αλλά και άποψη. (Και με όπλα πινέλα, σπρέι και παρόμοια μαγικά). Στα τριάντα του (και έχοντας ήδη έργο που συνθέτει ένα από τα ομορφότερα, πλουσιότερα, πιο σύγχρονα και πιο ταξιδιάρικα, κυρίως όμως πιο ανθρωποκεντρικά, εικαστικά λευκώματα στην ελληνική -και όχι μόνο- Ιστορία της Τέχνης), ο Αλέξανδρος Βασμουλάκης εκθέτει έργα του στο Λος Άντζελες. Από τις 20 Μαρτίου έως τις 17 Απριλίου 2010, στη γκαλερί Lebasseprojects ( http://lebasseprojects.com/)। Μπορείτε να το δείτε και στο http://www.vasmou.com/ (κλικ στον κόμβο "Happy")
Ο Αλέξανδρος της Αθήνας. ("Την αγαπώ πολύ, όπως και να 'χει", λέει σε μια συνέντευξη). Ο Αλέξανδρος της Ελλάδας. Της Ελλάδας, της οποίας ο (αρμόδιος για τα Τεχνικά Λύκεια που λέγαμε) "Υπουργός Παιδείας", βρέθηκε να διασκεδάζει, τη σκοτεινή εκείνη νύχτα που ξέρουμε, "πρώτο τραπέζι πίστα", σε σκυλάδικο...
Κάποτε του είχα πει (του Αλέξανδρου, όχι του υπουργού), κουνώντας με ύφος το δάχτυλο: "Εσύ θα γίνεις μεγάλος". Είχε ψιλοθυμώσει. "Όχι τέτοια", μου είχε απαντήσει αυστηρά.
Κάποτε του είχα πει (του Αλέξανδρου, όχι του υπουργού), κουνώντας με ύφος το δάχτυλο: "Εσύ θα γίνεις μεγάλος". Είχε ψιλοθυμώσει. "Όχι τέτοια", μου είχε απαντήσει αυστηρά.Λοιπόν κι εγώ δεν λέω τέτοια (Άλλωστε, τι να πω πια;) Λέω μόνο, από καρδιάς:
Αλέξανδρε, όπου και να 'σαι, όπου κι αν βρεθείς,
Burn the city!
(Τα αναρτημένα έργα είναι παλιότερα: Oedipus, 2006, Sickly novel, 2007 και Le chevallier, 2008)
